icon caret Arrow Down Arrow Left Arrow Right Arrow Up Line Camera icon set icon set Ellipsis icon set Facebook Favorite Globe Hamburger List Mail Map Marker Map Microphone Minus PDF Play Print RSS Search Share Trash Crisiswatch Alerts and Trends Box - 1080/761 Copy Twitter Video Camera  copyview Whatsapp Youtube
فراتر از کمک های اضطراری: جلوگیری از فاجعه انسانی افغانستان
فراتر از کمک های اضطراری: جلوگیری از فاجعه انسانی افغانستان
Women wait in line during a World Food Program food distribution on the outskirts of Kabul on November 6, 2021. Hector RETAMAL / AFP
Report 317 / Asia

فراتر از کمک های اضطراری: جلوگیری از فاجعه انسانی افغانستان

کمک ‌کنندگان بین ‌المللی پس از تسلط طالبان در ماه اگست، همه کمک‌ های اضطراری به افغانستان را به حالت تعویق درآوردند. با گذشت ماه ها، دولت در حال فروپاشی است و یک فاجعه انسانی پیش بینی میشود. اهداکنندگان باید با دولت برای بازگرداندن خدمات عامه اولیه و کاهش درد و رنج مردم را کم کنند

یافته ها یا اکتشافات اصلی

موضوع جدید چیست؟ پس از آنکه جهان با مسدود کردن دارایی ‌های دولتی، قطع کمک ‌ها و ارائه تخفیف‌ های محدود تحریم‌ ها برای اهداف بشردوستانه، به تسلط طالبان پاسخ داد، دولت افغانستان در حال فروپاشی است. کارمندان دولت فاقد حقوق هستند، خدمات اولیه یا اساسی ارائه نمی شود و بخش مالی فلج است. اقتصاد در حال سقوط آزاد است.

چرا مهم است؟ بعید است که اختناق اقتصادی رفتار طالبان را تغییر میدهد، اما آسیب پذیرترین افغان ها را متضرر خواهد کرد. افزایش تعداد افرادی که از کشور فرار می کنند می تواند بحران مهاجرت دیگری را دامن بزند. فروپاشی دولت لکه‌ ای بسیار بدی را بر اعتبار کشورهای غربی وارد خواهد کرد که قبلا توسط کناره گیری بی نظم نیز لکه‌ دار شده است.

چه کار باید صورت گیرد؟ اهداکنندگان با ارسال کمک های بشردوستانه موافق هستند، اما کمک ها یا آسایش اضطراری کافی نیست. اگر آنها می خواهند از شکست دولت و گرسنگی گسترده در افغانستان جلوگیری کنند، دولت هایی که با طالبان جنگیدند باید تصمیم بگیرند که به نهادهای دولتی در ارائه خدمات ضروری از جمله مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و سیستم مالی اولیه کمک کنند.

 

خلاصه اجرایی

پایان مرگبارترین جنگ جهان، برای درد و رنج مردم افغانستان نقطه پایان نه گذاشته است. برعکس، به نظر می ‌رسد که گرسنگی و فقر پس از تسلط طالبان بر کشور، بیشتر از همه بمب ‌ها و گلوله‌ های دو دهه گذشته، بیشتر افغان‌ ها را می ‌کشد. دولت افغانستان در آستانه فروپاشی کامل است، زیرا سازمان ملل هشدار می دهد که این کشور به سرعت در حال تبدیل شدن به بدترین بدبختی بشری یا انسانی در جهان است. نمی توان برخی از بدبختی های فزاینده را متوقف کرد:
 زمانی که اقتصاد جنگی از هم پاشیده شود، تعدیلات همیشه دشوار خواهند بود، به ویژه زمانی که محصولات زراعی در حال شکست باشد طوریکه در سال 2021 به شکست مواجه است. جای تعجب نیست که طالبان در مبارزه  شورش بهتر از اداره یک اقتصاد مدرن بودند و از زمان به دست گرفتن قدرت، نشانه کمی از سازش یا توافق نشان داده اند. اما تصمیم‌ های اهداکنندگان برای قطع تمام کمک ها بجز از کمک های اضطراری، بزرگترین مقصرین اند. حامیان بین ‌المللی باید این انتخاب سرنوشت‌ ساز را بازبینی کنند و راههایی برای همکاری با طالبان در بازگرداندن تا خدمات عمومی حیات بیابند، اگر آنها واقعاْ می خواهند فاجعه ‌ای را که بیشتر تقصیر آن را به دوش می‌ کشند، از بین ببرند.

بزرگترین ضربه اقتصادی که در ماه آگست به افغانستان وارد شد، پیامد آن این است که کمک‌ کننده گان، ابتدا یک دولت افغانستان به شدت وابسته به کمک ‌ها را از سال 2001 به این سو ایجاد کردند و سپس، پس از تسلط طالبان در 15 آگست، این کمک ‌ها را به‌ طور چشمگیری کاهش دادند. قبل از خروج نیروهای آمریکایی و بین‌المللی، واقعاْ هر وظیفه اساسی دولت به پول اهداکنندگان وابسته بود. با خروج نیروها، نظم سیاسی افغانستان از هم پاشید و از بین رفت و طالبان وارد کابل شدند. بلافاصله، کمک کنند ه گان از همکاری مستقیم با رژیم جدید طالبان امتناع ورزیدند و وجوهی را که برای کارمندان ملکی و سایر هزینه های مؤسسات دولتی پرداخت شده بود، نیز قطع کردند. آنها همچنین دارایی های دولتی افغانستان را مسدود کردند و اجازه دادند که تحریم های قبلی علیه طالبان به تحریم های واقعی علیه دولت افغانستان تبدیل شود.

امروزه، اهداکننده گان در حال ارایه کمک های بشردوستانه است، اما این نوع محدود کمک های اضطراری برای جلوگیری از بدتر ساختن بحران های انسانی و اقتصادی کافی نیست. تلفات انسانی از قبل بیکران است. صدها هزار مرگ یا حتی بیشتر، و صحنه های نا گفتنی از محرومیت، در ماه های زمستان محتمل به نظر می رسد. این ویرانی در بخش بزرگی از سیاست غرب متولد شده است: کمک ‌کنندگان سیاست‌ های انزوا را اتخاذ کردند که محاسبه می ‌کرد که رای‌ دهندگان واکنش بدی به سر صفحه های مربوط به کمک ‌های مالی برای حمایت از رژیم طالبان نشان خواهند داد. تاکنون، ایالات متحده تصمیم گرفته است که حتی برای مدارس دخترانه،  یک ریال را نمی توان صرف برنامه هایی کرد که از لحاظ مادی به دولت جدید کمک می کند. واقعیت غم انگیز این است که بیشتر فاجعه ای که اکنون در افغانستان رخ می دهد، با مجموعه ای متفاوت از تصمیمات اهداکنندگان خارجی رخ نخواهد داد.

دلایلی یا منازعاتی برای اجازه دادن به طالبان برای شکست وجود دارد. دولت های غربی ممکن است بخواهند طالبان را به خاطر تسلط خشونت آمیز شان مجازات کنند. ایالات متحده و دیگران بیشتر از چندین سال مکرراً به طالبان هشدار داده بودند که به دست آوردن قدرت از طریق ابزارهای نظامی به جای حل و فصل سیاسی، آنها را به یک رژیم منفور و فاقد منابع تبدیل خواهند کرد. طالبان منطقه ‌ای را با میلیون ‌ها انسان آسیب ‌پذیر تصرف کردند، اما کشورهای ثروتمند از این ایده که در واقع به رژیم باج می ‌دهند، خشمگین هستند. پس از تماشای دود شدن چندین دهه سرمایه گذاری در افغانستان و مشاهده بی کفایتی در نحوه حکومت طالبان، کمک کنندگان تحت محاصره ممکن است به این نتیجه برسند که پول آنها بهتر است در جای دیگری خرج شود - برای مثال، برای کمک به کشورهای همسایه برای مقابله با مهاجرانی که عجله می کنند تا فرار کنند. علاوه بر این، طالبان به خاطر کوتاهی در برداشتن گام‌ هایی - مانند ایجاد یک دولت فراگیر و احترام بهتر به حقوق بشر، از جمله حق دختران برای تحصیل - مسئولیت بزرگی دارند که کمک ‌کنندگان را قادر می‌ سازد تا با آنها همکاری کنند.

با این حال، موضع علیه تعامل با یک دولت تحت کنترل طالبان بر اساس چنین ملاحظاتی مستلزم پذیرش پیامدهای ظالمانه و خطرناک است. عواقب آن از قبل نیز قابل مشاهده است: خطر رشد قحطی. مهاجرت فزاینده؛ افزایش تهدیدات تروریسم؛ و افزایش عرضه مواد مخدر. بار فروپاشی اجتماعی بیش از همه بر دوش زنان و سایر اعضای آسیب پذیر جامعه می افتد، در حالی که خود طالبان در پیروزی خود مطمئن محفوظ هستند و به راحتی اقتصاد سایه  را کنترل می کنند. هر فشاری که جهان بر طالبان وارد می کند، به نظر می رسد که آنها قادر به تحمل آن برای آینده قابل پیش بینی هستند. در همین حال، مردم درد و رنج را احساس می کنند.

راه بهتری وجود دارد: همکاری با دستگاه دولتی برای حفظ کارکرد های اساسی آن. برخی از راه حل ها رایگان یا ارزان هستند و می توانند در عرض چند روز اجرا شوند. با این حال، ارزش های سیاسی قابل توجه است، زیرا شامل پذیرش ضمنی این است که تروریست های تعیین شده اکنون برخی از وزارتخانه های افغانستان را تحت کنترل دارند. تاکنون، در رده های متوسط خدمات ملکی افغانستان، بسیاری از مقامات در سمت های خود باقی مانده اند و می توانند با حمایت کمک های مالی، به سرعت کار خود را از سر بگیرند. اقدامات زیر می تواند محدودیت ها را بر اقتصاد افغانستان کاهش دهد و رنج را کاهش دهد:

  • بانک جهانی، صندوق بین‌ المللی پول و سایر مؤسسات مالی بین ‌المللی باید دوباره با افغانستان همکاری کنند تا خدمات ضروری پابرجا بماند و حفظ شود. یک شروع خوب، پرداخت 1.5 میلیارد دالر بودجه مصرف نشده در صندوق امانی بازسازی افغانستان توسط بانک جهانی خواهد بود.
     
  • بودجه مراقبت های صحی بحث برانگیز است زیرا شرکای تطبیق کننده خارج از دولت افغانستان هستند – اما برنامه های صحی نمی تواند به تنهایی باقی بماند. کمک کنندگان باید مجموعه گسترده تری از برنامه های کمکی را برای آموزش، امنیت غذایی، زیرساخت های اساسی و معیشت روستایی احیا کنند. برای انجام این کار، آنها اغلب باید با مقامات طالبان کار کنند و حقوق کارمندان ملکی را تامین کنند.
     
  • هدف تحریم‌ ها برای سال‌ ها تضعیف شورش طالبان بود (که نتوانستند انجامش دهند)، نه اینکه بخش عمومی افغانستان را درهم بشکنند و اقتصاد آن را خفه کنند، اما اینها اکنون اثرات منفی آن هستند. ایالات متحده، شورای امنیت سازمان ملل متحد و سایر نهادهای تحریم کننده باید تحریم های خود را اصلاح یا تفسیر کنند تا از هدف قرار دادن کل دولت افغانستان یا کل اقتصاد جلوگیری کنند. برای فعالیت هایی مانند کمک های توسعه، ترانزکشن های بانکی، هزینه های پرواز، خرید برق و تجارت منظم کالاهای تجاری به معافیت ها نیاز است.
     
  • دولت ایالات متحده امریکا و متحدانش باید راه هایی برای تزریق تسویه پذیری به بازارها ارز افغانستان بیابند. بهترین طرز کار این خواهد بود که واشنگتن به بازگرداندن تدریجی ذخایر منجمد به بانک مرکزی افغانستان (دا افغانستان بانک) چراغ سبز نشان ‌بدهد و یک قسط اولیه را به صورت آزمایشی برای نظارت بر اثرات ناخواسته آزاد نماید. این گام به بانک مرکزی اجازه می دهد تا پول افغانی را تنظیم کند و حراج های دلار آمریکا را اجرا کند. اگر اداره یا دولت بایدن آمادگی انجام این کار را نداشته باشد، مبادلات پولی تحت نظارت بانک جهانی یا یک آژانس سازمان ملل متحد ممکن است به عنوان یک راه حل موقت عمل کند.
     
  • آسانی یا کاهش محدودیت ها همانطور که در بالا ذکر شد، سرعت بحران رو به رشد را کاهش خواهد داد، اما افغانستان هنوز هم به کمک های اضطراری نیاز خواهد داشت. انتظار می‌ رود که درخواست بعدی سازمان ملل برای تامین مالی بزرگترین درخواست در جهان باشد. تمویل کنندگان غربی باید آماده شوند تا درخواست های بشردوستانه را تأمین کنند و در عین حال گام هایی را برای حمایت از دولت افغانستان بردارند و از یک ترمز ناگهانی کمک ها به مسیری تدریجی تر به سمت پایین حرکت کنند.

هیچ کس نباید به فکر بازگشت به کمک های خیره کننده ای باشد که در دو دهه گذشته در کابل حاکم بود. در هر صورت هیچ کمک کننده ای نمی خواهد در این مقیاس پول خرج کند. تابحال، هیچ دولتی نمی تواند از دست دادن ناگهانی 43 درصد از تولید ناخالص داخلی بدون تأثیرات شدید بر جمعیت جان سالم به در ببرد. تمویل کنند گان باید تدابیر تدریجی تری اتخاذ کنند تا افغانستان را از میلیاردها دالر کمک مالی که بیشتر جنبه های دولتی را تامین می کند، از بین ببرد. انجام این کار عمق بحران بشردوستانه را کاهش می دهد و بقایای خدمات ملکی حرفه ای افغانستان را فرصتی برای بازسازی می گذارد. با کاهش دما و عمیق تر شدن برف، سرنوشت میلیون ها افغان در زمستان به بقای کشورشان بستگی دارد.

لندن/ واشینگتن ، 6 دسامبر 2021