چالش های انتخابات در افغانستان
چالش های انتخابات در افغانستان
Table of Contents
  1. Executive Summary
The U.S. and the Taliban after the Killing of al-Qaeda Leader Ayman al-Zawahiri
The U.S. and the Taliban after the Killing of al-Qaeda Leader Ayman al-Zawahiri
Report 171 / Asia

چالش های انتخابات در افغانستان

خلاصه اجرایی

 در افغانستان، انتخابات ریاست جمهوری و شورای ولایتی در 20 اگست 2009 و شورای ملی و ولسوالی ها  در 2010 دایر می گردد. اگر قرار است نتایج وسیعاً قابل قبول و معتبری را به همراه داشته باشد،  این انتخابات با چالش سهمگین رو برو می باشد. در پروسه انتخابات، ضعف نهاد های دولتی، اوضاع  رو به وخامت امنیتی و فضای از هم پاشیده سیاسی،  برجسته گردیده است. احتمال دارد، این مشکل،  تأثیر شگرفی بالای این روند برجا بگذارد. بعد از انتخابات گذشته، حکومت افغانستان و جامعه بین المللی به ایجاد یک چهارچوبه  قوی انتخاباتی و پیشبرد دموکراتیزاسیون  در سطوح مختلف، موفق نگردیده اند. این امر تدویر یک انتخابات واقعاً با محتوا را بیش از پیش دشوار ساخته است. این بدین معنا است که انتخابات یگبار دیگر بعنوان یک حادثه مجزا نه بخشی از یک پروسه کلان دولت سازی، بر گزار خواهد شد.

سازمان ملل و حکومت افغانستان اولین دور انتخابات بعد از طالبان در سال های 2004 و 2005 را، بصورت مشترک دایر نموده اند. این بار، کمیسیون مستقل انتخابات افغانستان رهبری برگزاری انتخابات را برعهده دارد و سازمان ملل نقش صرفاً حمایتی را بازی می نماید. آمادگی های انتخاباتی مجموعه از مشکلات به هم پیوسته را پیش رو دارند:

-  تخنیکی: پویایی انتخابات گذشته در سا لهای 2006 و 2007 از دست رفت. حکومت افغانستان، سازمان ملل و کمک کنندگان، در دوره میان دو انتخابات، موفق به ارتقای ظرفیت کمیسیون مستقل انتخابات و تهیه منابع لازم برای آن نگردیده اند. همچنین آنها به تقویه چهارچوب حقوقی- قانونی انتخابات از طریق تغییر نظام نامناسب رأی واحد غیر قابل انتقال و ایجاد لیست پایدار رای دهندگان، کامیاب نگر دیده اند. علاوه بر این، شکست و تعلل در پروسه ی کلان اصلاح  نهاد ها از قبیل تطبیق برنامه خلع سلاح، اصلاحات پولیس و قضا،  سبب گر دیده است تا نارضایتی عامه گسترش یابد و مؤثریت اجندای دولت سازی و مشارکت بالقوه در انتخابات کاهش یابد.

 - سیاسی: انتخابات ریاست جمهوری یک نظام سیاسی شدیداً متمرکز و مبتنی برحمایت از افراد را نشان می دهد که ریاست دولت در آن از قدرت زیادی بر خور دار می باشد و در چنین نظامی، شخصیت ها مهم تر جلوه می کنند تا برنامه ها و پالیسی ها. روابط ضعیف میان بخش های دولت باعث گر دیده است که قوه مقننه جدید یا نادیده گرفته شود و یا مغلوب گردد و مؤثریت آن در فقدان نقش رسمی برای احزاب سیاسی، تاحدی زیادی کاهش یابد. آنجاییکه مناقشه وجود دارد، نبود یک داور که در چهار چوب قانون اساسی تعریف شده باشد، این معنا را می رساند که حتا یک امر ساده و تخنیکی می تواند به یک منازعه شدیداً تند سیاسی تبدیل گردد.

- امنیتی: شورش که مرکز آن در جنوب و شرق قرار دارد، توانایی مردم را جهت اعمال حقوق سیاسی شان در منا طق ذکر شده متأثر ساخته می تواند. همچنین، این مهم می تواند نظارت از پروسه را دشوار بسازد و بدین طریق زمینه برای  تقلب افزایش یابد. چون خشونت ها در مناطقی تمرکز یافته اند که در آن یک گروه قومی یعنی عمدتاً پشتون ها بسر می برند،  این مسئله می تواند برای مشروعیت عمومی این روند پیامد مهمی به همراه داشته باشد. شکست در اجرای برنامه خلع سلاح در اثر نبود اراده سیاسی، هم می تواند فرصت ها برای تهدید و ارعاب را در سراسر کشور افزایش دهد. پولیس ناتوان و فاقد کیفیت هم می تواند تأمین امینت برای پروسه انتخابات را با چالش رو برو بسازند. 

با این همه، بر گزار نمودن انتخابات "حد اقل گزینه ی بد" می باشد. چهل و یک کاندید در انتخابات ریاست جمهوری با هم به رقابت می پر دازند.  وزیر خارجه اسبق و شخصیت ممتاز اتحاد شمال عبدالله عبدالله و مقام سابق بانک جهانی و وزیر مالیه پیشین اشرف غنی احمدزی بر جسته ترین افرادی هستند که حامد کرزی را به چالش خواهند گرفت. تعداد زیاد نامزدان برای شورا های ولایتی -  در حدود 3300 تن که ده فیصد آن را زنان تشکیل می دهد – علاقه مندی دوامداری را به پروسه انتخابات تأیید می نمایند. آنچه هم اکنون به عنوان یک چالش مطرح است، اطمینان از بر گزاری انتخابات مشروع  و دارای نتایج وسیعاً قابل پذیرش است که به ثبات این کشور کمک نماید.

مشارکت احتمالاً نا برابر خواهد بود. بویژه، کا هش در شمار کاندیدان در مناطق جنوب که شورش در آن وجود دارد، دیده می شود. این امر تأثیرات خشونت را نشان می دهد. در چنین شرایطی ، از یک جانب نباید برای مردم توقعات زیادی خلق گردد و از جانب دیگر، اگر قرار است اعتماد و باوری نسبت به نتایج این انتخابات وجود داشته باشد، به این موضوع با سادگی هم نباید نگریسته شود. با آنکه پروسه تجدید ثبت نام، به این روند تحرک و پویایی بخشیده است اما به رفع نواقص اساسی در این پروسه پرداخته نشده است. چنین نواقصی می تواند زمینه را برای جعل و تقلب فراهم بسازد و جامعه جهانی هم در این مورد تابحال چیزی نگفته است. در تناسب با سال 2005، حالا، برای کنترل بازیگران قدرتمندی که قواعد را زیر پا می گذارند، ضرورت به اراده سیاسی خیلی ها استوارتری وجود دارد. در نهایت،  آنچه در سنجش موفقیت انتخابات اهمیت دارد، قضاوت عامه مردم افغانستان است.

درطول زمان محدودی که پیش از دایر نمودن انتخابات 2009 وجود دارد، بیشتر به تقویه  برنامه های امنیتی، بی طرفی، سلامت و مسلکی ساختن کارمندان انتخابات که خط مقدم در برابر جعل و تقلب پنداشته می شود، توجه داده شود. با عبرت از گذشته، باید به تقویه پروسه انتخابات 2010 پرداخته شود. فراهم ساختن میزان مصارف کنونی برای انتخابات در آینده عملی نیست. این مهم، شکست در تأسیس نهادهای افغانی و تدوین یک جدول زمانی واقعبینانه  انتخاباتی بعد از سال 2005 را، بر جسته می سازد. در دوره پس از انتخابات، باید یک بر نامه رده بندی شده در دستور کار قرار گیرد که تعلیم و تربیه، نظارت و بودجه لازم  برای حفظ هزاران تن پولیس تازه استخدام شده را در بر گیرد که برای تأمین امنیت مراکز رای دهی تنظیم شده اند.

در مجموع، برای رسیدن به یک اجماع نظر جهت هر چه بیشتر کار آمد کردن و نمایندگی ساختن نظام سیاسی افغانستان، ضرورت به توجه ی بیشتر وجود دارد. بدین طریق، به اتکای زیاد بالای قوه اجرائیه ی عمدتاً غیر پاسخگو که رشد بیش از حد فرهنگ بی باز خواستی را تشویق نموده است، نقطه پایان گذاشته خواهد شد. عدم توسعه نهادها به بی ثباتی شدت بخشیده است و نبود خدمات عامه را بر جسته تر ساخته است. حتا در چهارچوب قانون اساسی فعلی، برای ایجاد موازنه قوا میان شاخه های  حکومت، میان حکومت مر کزی و حکومت های محلی و همچنین شناسایی اینکه  صلاحیت داوری نهایی بر عهده کدام ارگان می باشد، ضرورت به توافق نظر وسیعی وجود دارد. نقش مناسب برای احزاب سیاسی مد نظر گرفته شود. درونی ساختن نورم ها و تقویه نهادهای دموکراتیک می تواند به نمایندگی ساختن، پایدار نمودن و در نهایت به باثبات ساختن هر چه بیشتر دولت افغانستان کمک خواهد نمود.

24 جون 2009

Afghanistan’s forthcoming elections, with presidential and provincial council polls on 20 August 2009, and National Assembly and district elections scheduled for 2010, present a formidable challenge if they are to produce widely accepted and credible results. The weakness of state institutions, the deteriorating security situation and the fractured political scene are all highlighted by – and will likely have a dramatic effect on – the electoral process. The years since the last poll saw the Afghan government and international community fail to embed a robust electoral framework and drive democratisation at all levels. This has made holding truly meaningful elections much more difficult. Rather than once again running the polls merely as distinct events, the enormous resources and attention focused on the elections should be channelled into strengthening political and electoral institutions, as a key part of the state-building efforts required to produce a stable country.

Related Content

The first round of post-Taliban elections in 2004 and 2005 were joint United Nations-Afghan efforts. This time they will be conducted under the sole stewardship of the Afghan Independent Election Commission (IEC) with the UN acting only in support. Preparations face a series of intertwined challenges:

  • Technical. The momentum of the last elections was lost in 2006-2007. The Afghan government, UN and donors failed to use the interim period to build the capacity and resources of the IEC; strengthen the legal framework including replacing the inappropriate Single Non-Transferable Vote (SNTV) system; and produce a sustainable voter registry. Further, failure and delays in wider institutional processes such as disarmament programs and judicial and police reform have increased popular disillusionment and thus reduced buy-in for the state-building agenda, including potentially election participation.
     
  • Political. The presidential elections in particular expose a highly centralised political patronage system in which the head of state wields enormous powers, bringing personalities rather than policies to the fore. The poor relationship between the branches of the state sees the new legislature ignored or overruled and its effectiveness greatly reduced by the absence of a formal role for political parties. The lack of an accepted constitutional arbiter in case of dispute means that even simple technical electoral processes have become highly charged political contests.
     
  • Security. The insurgency, centred in the south and east of the country, may affect the ability of people in such areas to freely exercise their franchise and makes scrutiny of the process much more difficult, increasing opportunities for fraud. This may have wider implications for overall legitimacy given that the violence is centred in areas dominated by one ethnic group, the Pashtuns. The failings of disarmament programs due to lack of political will also increases the chances of intimidation across the country. The continued low quality of police makes providing security for elections challenging.

Proceeding with the polls is however widely recognised to be the least bad option. There are 41 candidates running in the presidential poll – most prominent in challenging Hamid Karzai are former foreign minister and leading Northern Alliance personality Abdullah Abdullah and former World Bank official and finance minister Ashraf Ghani Ahmadzai. The large number of candidates – about 3,300 (10 per cent of them women) – for the provincial councils provides ample evidence of continued interest in the process. The challenge now is to ensure credible and widely accepted results that promote stability. 

Participation is likely to be uneven with a drop in candidates in areas of the insurgency-hit south in particular, a stark reminder of the effect of violence. Expectations must not be inflated, but on the other hand the bar must not simply be lowered if there is to be faith in the result. The voter registration update, while adding some momentum to the process, failed to address striking flaws in the voter registry which could lay the groundwork for fraud and which the international community has not spoken up about. Much greater political will than in 2005 is needed in tackling powerful players who flout the rules. Ultimately what will matter in judging the success of the elections is the perception of the Afghan public.

In the short time remaining before the 2009 polls, the focus must be on strengthening security provision and the impartiality, integrity and professionalism of electoral staff – the front line against fraud. The lessons learned must be used to ensure a much strengthened process in 2010. The expense of the current exercise is unsustainable and highlights the failure after the 2005 polls to build Afghan institutions and create a more realistic electoral framework. There must also be well-sequenced post-election planning including ongoing training and oversight and sufficient funds to retain the thousands of new police recruited to help secure the polls.

More broadly there needs to be a focus on building consensus on how the Afghan political system can be made more functional and representative, ending the current over-reliance on a largely unaccountable executive that has encouraged an ever-growing culture of impunity. Weakness in institutional development has only fuelled wider instability through exclusion and a lack of government services. There must be broad agreement, even within the bounds of the current constitution, on a balance of power among the branches of the state and between the central and local government; on identifying which body is the ultimate constitutional arbiter; and ensuring a more appropriate role for political parties. Embedding democratic norms and building institutions will better ensure that the Afghan state is representative, sustainable and ultimately stable. 

Kabul/Brussels, 24 June 2009 

Podcast / Asia

The U.S. and the Taliban after the Killing of al-Qaeda Leader Ayman al-Zawahiri

This week on Hold Your Fire! Richard Atwood speaks with Crisis Group’s Asia Director Laurel Miller about U.S. policy in Afghanistan, the Taliban’s foreign relations and what the killing of al-Qaeda leader Ayman al-Zawahiri in the Afghan capital Kabul says about the threat from transnational militants in Afghanistan a year into Taliban rule.

Subscribe to Crisis Group’s Email Updates

Receive the best source of conflict analysis right in your inbox.