icon caret Arrow Down Arrow Left Arrow Right Arrow Up Line Camera icon set icon set Ellipsis icon set Facebook Favorite Globe Hamburger List Mail Map Marker Map Microphone Minus PDF Play Print RSS Search Share Trash Crisiswatch Alerts and Trends Box - 1080/761 Copy Twitter Video Camera  copyview Whatsapp Youtube
چالش های انتخابات در افغانستان
چالش های انتخابات در افغانستان
Afghanistan: What needs to happen now? (Online Event, 2nd November 2021)
Afghanistan: What needs to happen now? (Online Event, 2nd November 2021)
Report 171 / Asia

چالش های انتخابات در افغانستان

خلاصه اجرایی

 در افغانستان، انتخابات ریاست جمهوری و شورای ولایتی در 20 اگست 2009 و شورای ملی و ولسوالی ها  در 2010 دایر می گردد. اگر قرار است نتایج وسیعاً قابل قبول و معتبری را به همراه داشته باشد،  این انتخابات با چالش سهمگین رو برو می باشد. در پروسه انتخابات، ضعف نهاد های دولتی، اوضاع  رو به وخامت امنیتی و فضای از هم پاشیده سیاسی،  برجسته گردیده است. احتمال دارد، این مشکل،  تأثیر شگرفی بالای این روند برجا بگذارد. بعد از انتخابات گذشته، حکومت افغانستان و جامعه بین المللی به ایجاد یک چهارچوبه  قوی انتخاباتی و پیشبرد دموکراتیزاسیون  در سطوح مختلف، موفق نگردیده اند. این امر تدویر یک انتخابات واقعاً با محتوا را بیش از پیش دشوار ساخته است. این بدین معنا است که انتخابات یگبار دیگر بعنوان یک حادثه مجزا نه بخشی از یک پروسه کلان دولت سازی، بر گزار خواهد شد.

سازمان ملل و حکومت افغانستان اولین دور انتخابات بعد از طالبان در سال های 2004 و 2005 را، بصورت مشترک دایر نموده اند. این بار، کمیسیون مستقل انتخابات افغانستان رهبری برگزاری انتخابات را برعهده دارد و سازمان ملل نقش صرفاً حمایتی را بازی می نماید. آمادگی های انتخاباتی مجموعه از مشکلات به هم پیوسته را پیش رو دارند:

-  تخنیکی: پویایی انتخابات گذشته در سا لهای 2006 و 2007 از دست رفت. حکومت افغانستان، سازمان ملل و کمک کنندگان، در دوره میان دو انتخابات، موفق به ارتقای ظرفیت کمیسیون مستقل انتخابات و تهیه منابع لازم برای آن نگردیده اند. همچنین آنها به تقویه چهارچوب حقوقی- قانونی انتخابات از طریق تغییر نظام نامناسب رأی واحد غیر قابل انتقال و ایجاد لیست پایدار رای دهندگان، کامیاب نگر دیده اند. علاوه بر این، شکست و تعلل در پروسه ی کلان اصلاح  نهاد ها از قبیل تطبیق برنامه خلع سلاح، اصلاحات پولیس و قضا،  سبب گر دیده است تا نارضایتی عامه گسترش یابد و مؤثریت اجندای دولت سازی و مشارکت بالقوه در انتخابات کاهش یابد.

 - سیاسی: انتخابات ریاست جمهوری یک نظام سیاسی شدیداً متمرکز و مبتنی برحمایت از افراد را نشان می دهد که ریاست دولت در آن از قدرت زیادی بر خور دار می باشد و در چنین نظامی، شخصیت ها مهم تر جلوه می کنند تا برنامه ها و پالیسی ها. روابط ضعیف میان بخش های دولت باعث گر دیده است که قوه مقننه جدید یا نادیده گرفته شود و یا مغلوب گردد و مؤثریت آن در فقدان نقش رسمی برای احزاب سیاسی، تاحدی زیادی کاهش یابد. آنجاییکه مناقشه وجود دارد، نبود یک داور که در چهار چوب قانون اساسی تعریف شده باشد، این معنا را می رساند که حتا یک امر ساده و تخنیکی می تواند به یک منازعه شدیداً تند سیاسی تبدیل گردد.

- امنیتی: شورش که مرکز آن در جنوب و شرق قرار دارد، توانایی مردم را جهت اعمال حقوق سیاسی شان در منا طق ذکر شده متأثر ساخته می تواند. همچنین، این مهم می تواند نظارت از پروسه را دشوار بسازد و بدین طریق زمینه برای  تقلب افزایش یابد. چون خشونت ها در مناطقی تمرکز یافته اند که در آن یک گروه قومی یعنی عمدتاً پشتون ها بسر می برند،  این مسئله می تواند برای مشروعیت عمومی این روند پیامد مهمی به همراه داشته باشد. شکست در اجرای برنامه خلع سلاح در اثر نبود اراده سیاسی، هم می تواند فرصت ها برای تهدید و ارعاب را در سراسر کشور افزایش دهد. پولیس ناتوان و فاقد کیفیت هم می تواند تأمین امینت برای پروسه انتخابات را با چالش رو برو بسازند. 

با این همه، بر گزار نمودن انتخابات "حد اقل گزینه ی بد" می باشد. چهل و یک کاندید در انتخابات ریاست جمهوری با هم به رقابت می پر دازند.  وزیر خارجه اسبق و شخصیت ممتاز اتحاد شمال عبدالله عبدالله و مقام سابق بانک جهانی و وزیر مالیه پیشین اشرف غنی احمدزی بر جسته ترین افرادی هستند که حامد کرزی را به چالش خواهند گرفت. تعداد زیاد نامزدان برای شورا های ولایتی -  در حدود 3300 تن که ده فیصد آن را زنان تشکیل می دهد – علاقه مندی دوامداری را به پروسه انتخابات تأیید می نمایند. آنچه هم اکنون به عنوان یک چالش مطرح است، اطمینان از بر گزاری انتخابات مشروع  و دارای نتایج وسیعاً قابل پذیرش است که به ثبات این کشور کمک نماید.

مشارکت احتمالاً نا برابر خواهد بود. بویژه، کا هش در شمار کاندیدان در مناطق جنوب که شورش در آن وجود دارد، دیده می شود. این امر تأثیرات خشونت را نشان می دهد. در چنین شرایطی ، از یک جانب نباید برای مردم توقعات زیادی خلق گردد و از جانب دیگر، اگر قرار است اعتماد و باوری نسبت به نتایج این انتخابات وجود داشته باشد، به این موضوع با سادگی هم نباید نگریسته شود. با آنکه پروسه تجدید ثبت نام، به این روند تحرک و پویایی بخشیده است اما به رفع نواقص اساسی در این پروسه پرداخته نشده است. چنین نواقصی می تواند زمینه را برای جعل و تقلب فراهم بسازد و جامعه جهانی هم در این مورد تابحال چیزی نگفته است. در تناسب با سال 2005، حالا، برای کنترل بازیگران قدرتمندی که قواعد را زیر پا می گذارند، ضرورت به اراده سیاسی خیلی ها استوارتری وجود دارد. در نهایت،  آنچه در سنجش موفقیت انتخابات اهمیت دارد، قضاوت عامه مردم افغانستان است.

درطول زمان محدودی که پیش از دایر نمودن انتخابات 2009 وجود دارد، بیشتر به تقویه  برنامه های امنیتی، بی طرفی، سلامت و مسلکی ساختن کارمندان انتخابات که خط مقدم در برابر جعل و تقلب پنداشته می شود، توجه داده شود. با عبرت از گذشته، باید به تقویه پروسه انتخابات 2010 پرداخته شود. فراهم ساختن میزان مصارف کنونی برای انتخابات در آینده عملی نیست. این مهم، شکست در تأسیس نهادهای افغانی و تدوین یک جدول زمانی واقعبینانه  انتخاباتی بعد از سال 2005 را، بر جسته می سازد. در دوره پس از انتخابات، باید یک بر نامه رده بندی شده در دستور کار قرار گیرد که تعلیم و تربیه، نظارت و بودجه لازم  برای حفظ هزاران تن پولیس تازه استخدام شده را در بر گیرد که برای تأمین امنیت مراکز رای دهی تنظیم شده اند.

در مجموع، برای رسیدن به یک اجماع نظر جهت هر چه بیشتر کار آمد کردن و نمایندگی ساختن نظام سیاسی افغانستان، ضرورت به توجه ی بیشتر وجود دارد. بدین طریق، به اتکای زیاد بالای قوه اجرائیه ی عمدتاً غیر پاسخگو که رشد بیش از حد فرهنگ بی باز خواستی را تشویق نموده است، نقطه پایان گذاشته خواهد شد. عدم توسعه نهادها به بی ثباتی شدت بخشیده است و نبود خدمات عامه را بر جسته تر ساخته است. حتا در چهارچوب قانون اساسی فعلی، برای ایجاد موازنه قوا میان شاخه های  حکومت، میان حکومت مر کزی و حکومت های محلی و همچنین شناسایی اینکه  صلاحیت داوری نهایی بر عهده کدام ارگان می باشد، ضرورت به توافق نظر وسیعی وجود دارد. نقش مناسب برای احزاب سیاسی مد نظر گرفته شود. درونی ساختن نورم ها و تقویه نهادهای دموکراتیک می تواند به نمایندگی ساختن، پایدار نمودن و در نهایت به باثبات ساختن هر چه بیشتر دولت افغانستان کمک خواهد نمود.

24 جون 2009

Event Recording / Asia

Afghanistan: What needs to happen now? (Online Event, 2nd November 2021)

This virtual event on Afghanistan explores what the future looks like for Afghanistan under Taliban rule.

During this session, moderated by Crisis Group’s Interim President Richard Atwood, Crisis Group’s Trustee Saad Mohseni, Asia Program Director Laurel Miller and Independent Consultant Rahmatullah Amiri discuss what can be expected from the Taliban in the coming months as they try to consolidate their power, how other governments' relations with the Taliban might evolve and what can be done to address Afghanistan's worsening humanitarian crisis.

Afghanistan: What needs to happen now?