icon caret Arrow Down Arrow Left Arrow Right Arrow Up Line Camera icon set icon set Ellipsis icon set Facebook Favorite Globe Hamburger List Mail Map Marker Map Microphone Minus PDF Play Print RSS Search Share Trash Crisiswatch Alerts and Trends Box - 1080/761 Copy Twitter Video Camera  copyview Youtube
Afghanistan’s Low-turnout Election, Insecurity and Unsettled Prospects for Peace
Afghanistan’s Low-turnout Election, Insecurity and Unsettled Prospects for Peace
A member of the Afghan local police meets with soldiers from the U.S. Army at a checkpoint near Combat Outpost Hutal in Maywand District, Kandahar Province, Afghanistan, on January 2013. REUTERS/Andrew Burton
Report 268 / Asia

آینده پولیس محلی افغان

پولیس محلی افغان (ALP) به عنوان یک آزمایش کوچک ایالات متحده آمریکا شروع ، اما به یک بخش مهم دستگاه امنیتی در افغانستان مبدل گردید. در صدها جامعه روستایی ، نیروی های پولیس محلی در خط مقدم جبهه خدمت می کنند که خشونت به درجه ی رسیده است که از 2001 به بعد تا بحال دیده نشده است ، به همان اندازه شورشیان از روی اعتقاد تهدیدات شانرا  در شهرهای بزرگ شروع  کرده اند. پولیس محلی  افغان در میان یک مناقشه ی پالیسی قرار گرفته اند که آیا حکومت کابل با ملیشه ها، شبه نظامیان و دیگر قطعات منظم غیر مسئول بیرون از تشکیل نیروهای امنیت ملی افغان  می تواند به وجه احسن از خود دفاع کند. تجربه مختلط نشان میدهد که پولیس محلی افغان در امنیت جاهای  که عناصر محلی اجازه استخدام افراد را از قریه های که پاسداری میکنند بدهد و جاهایکه به جامعه خویش احترام قایل اند کمک کنند. اما چنین وضعیت در بیشتر والسوالی ها  وجود ندارد. پولیس محلی افغان و ملیشه های طرفدار دولت اقتصادی ولی خطرناک اند، و حکومت کابل باید مانع درخواست برای توسعه و گسترش آنها شود. اصلاحات بخاطر تقویت و بهبود کار مباشرت و سرپرستی ،  منفصل کردن پولیس محلی در بسیاری مناطق که امنیت را بد تر می کنند و ادغام  قطعات باقی مانده با نیروهای امنیت ملی افغانستان لازم است.

بعد از سال 2001 وقتی افسران استخباراتی در شمال افغانستان رسیدند تا ملیشه های محلی را علیه طالبان تحریک کنند، حضور امریکایی ها با تکثیر و ازدیاد نیروی های نا منظم و نیمه منظم همراه بود که توسط  ایالات متحده پشتیبانی میشد. هیچ یک از نیرو های ملیشه به میزان پولیس محلی نرسیده اند  که حالا شاید 29000 تن در 29 ولایت از 34 ولایت افغانستان مستقر باشند. ملیشه های ماقبل پولیس محلی برای نیازمندی  های تکتیکی کوتاه مدت مثل همکاری با تیم مبارزه علیه تروریزم در نقاط مرزی ساخته شده بود؛ پولیس محلی یک تلاش وسیع است تا مشکلات ستراتیژیک را در جنگ علیه طالبان  اصلاح کند. پلان گذاران ایالات متحده امریکا پی بردند که آنها  نیروهای امنیتی افغان را درقریه های فرستاده اند که مردمان محل آنها را بخاطر قوم ، نژاد و دورنمای شهرنیشنی شان به دیده ی یک خارجی و بیگانه می نگرند.

مقامات ارشد افغان تمایل به حمایت از چنین قطعات مردمی  نداشتند، قسماً بخاطریکه آنها مانع قدرت دولت مرکزی می شدند و نیز آنها شبیه ملیشه های اند که در در دهه 1990 در جنگ های داخلی شرکت داشتند. رئیس جمهور حامد کرزی سرانجام خط مش پولیس محلی افغان را بعد از اصرار و سماجت زیاد پذیرفت که آنها اسماً به عنوان "پولیس" دسته بندی می شوند و به وزارت امور داخله پاسخگو میباشند.  او فهرست 10000 نفری برای اقدامات موقت 2-5 ساله را تصویب کرد تا متوجه ازدیاد بی ثباتی شوند، اگرچه  برنامه بطور سریع توسعه یافت. 5 سال بعد مقامات در حکومت اشرف غنی به پلان های فکر می کنند که این رقم  را 45000 برساند و در جستجوی بودجه هستند تا برنامه پولیس محلی را بعد از ختم کمک های مالی ایالات متحده درسپتمر سال 2018 ادامه دهند. 

مقامات امنیتی افغان و امریکا همچنان آزمایشات شانرا با قطعات غیر منظم برای مقابله با شورشیان ادامه می دهند. عبدالرشید دوستم معاون اول ریاست جمهوری ، و یک رهبر اسبق ملیشه ها آشکارا فراخوان نیروی 20000 نفری جدید شده است. پیش ازین  مقامات امنیتی سعی دارند  تا ملیشه های 5000 نفری را حد اقل در هفت ولایت به عنوان یک راه حل موقت در مقابل افزایش نا امنی تشکیل دهند. مقامات افغان که در رابطه به نیروهای دارای آموزش کم وسرعت افزایش احساس تردید میکنند شاید در استدلال میان همکاران خود  به شکست مواجه شوند در صورت که  حمله شورشیان در سال 2015 و 2016 طوریکه پیشبینی شده افزایش یابد ، منجر به فشار بیشتر برای اصلاحات سریع میشود.

اگر چه برنامه پولیس محلی افغان  در بسیاری مناطق  امنیت را بیشتر نکرده  و حتی در شمار از مناطق کشمکش و نا امنی را تشدید کرده است. شمار محدود از مردم قریه جات پولیس محلی افغان را به عنوان یک منبع حراست توصیف میکنند، بدون درنظر داشت اینکه ولسوالی های  آنها شاید یک میدان جنگ و یا یک جای امن برای شورشیان شود، اما بیشتر معمول است تا شکایت آنها را بشنویم که پولیس محلی افغان مردم را که باید از آنها حفاظت کنند می کشند. در سال 2014 پولیس محلی در حین خدمت  به احتمال زیاد سه  تا شش مرتبه بیشتر نسبت به همتایان شان در نیروهای امنیت ملی افغان کشته شدند. گاهگاه این طوری بازتاب داده شده که قطعات پولیس محلی بخش مرکزی جنگ شده اند که توسط طالبان به عنوان یک هدف مهم ثبت گردیده است. در جاهای دیگر، میزان بیشترین تلفات در بین پولیس محلی افغان  ناشی از سوء استفاده چنین قطعات – اخاذی، آدم ربایی، کشتار بدون توسل به مراجع قضایی می باشد که منجر با واکنش های مسلحانه میشود.  اساتید مکاتب که از طرف پولیس محلی هتک حرمت شده اند و سلاح می گیرند که به  پوسته های آنها حمله کنند شاید هیچ ارتباط به شورشیان نداشته باشند، و ممکن است شاید به زودی با آرامش به زندگی غیر نظامی خویش برگردند.  چنین موارد نشان میدهد که چگونه پولیس محلی افغان می تواند به جای که کشمکش و جنگ را سرکوب کند ، آنرا ترغیب می کند.

تحولات تاریخی پیشنهاد میکند که توسعه و گسترش بیشتر چنین نیروها یک اشتباه بوده و در عین زمان  درنگ و توقف ناگهانی برنامه شورشیان را از نقطه نظرنظامی تحریک کرده، و اگر جنگجویان قبلی با دقت بیشتر در جامعه و نیروی امنیت ملی دوباره  جمع نگردند به راهزنی و دیگر شکل های غیر قانونی  کشیده خواهند شد . پالیسی های جدید لازم است تا زندگی قطعات پولیس محلی افغان را با سلوک نیک  ثابت شده توسعه داد ، در حالیکه همزمان نیروی پولیس محلی را کاهش داده شود و بالاخره برنامه را به پایان برسد.  دخالت مختلط لازم است تا نظارت و سرپرستی را  بشمول آموزش بیشتر، آزمایش و  انضباط تقویت بخشیده و قطعات باقی مانده پولیس محلی بعد از پروسه منحل سازی در نیروی امنیت ملی مدغم شود.  بسیاری ازبازیگران داخلی  و خارجی  به شمول شورای بزرگان که در آغاز برای تصویب برنامه گرد آمده بودند با ید  اختیار داده شوند تا موقعیت نیروهای پولیس محلی که به بی ثباتی کمک می کنند را شناسایی کنند.  میکانیزم  سرپرستی و نظارت فقط اختیار داشته باشند که  در جای که برنامه عملی نمی شود  پولیس محلی افغان را کاهش  دهند و یا حذف کنند  اما اختیار نداشته باشند که تعداد شان  را بیشتر کنند و یا منابع را به یک مکان جدید انتقال دهند.

فقط رقم محدودی از پولیس محلی موجود در چنین یک سیستم دقیق پذیرفته خواهند شد، اما  آن تعداد باقیمانده  پولیس محلی باید  معادل پولیس ملی افغان معاشات شان افزایش یابد  و از جانب دولت افغانستان و جامعه جهانی به حد کافی حمایت شوند. هم پیمانان واشنگتن مایل نیستند تا در برنامه دخیل باشند ،اما آنها باید نگرانی شان را زمانی که  پولیس محلی افغان پولیس واجد شرایط شده و منحیث یک پروژه نظامی آمریکا حساب نشود کنار بگذارند.

Afghan election commission workers count ballot papers of the presidential election in Kabul, Afghanistan on 28 September 2019. REUTERS/Mohammad Ismail
Q&A / Asia

Afghanistan’s Low-turnout Election, Insecurity and Unsettled Prospects for Peace

Afghanistan’s fourth presidential election since 2001 brought perhaps 26 per cent of the electorate to the polls. In this Q&A, Crisis Group consultant Graeme Smith and Senior Analyst Borhan Osman explain the weak participation rate and explore the contest’s implications for the country’s stability.

What happened in Saturday’s Afghan presidential election?

Results will emerge slowly in the 28 September Afghan presidential election – the country’s fourth in its short post-2001 democratic history. Although both leading campaigns have already claimed a first-round victory, official preliminary tallies are not expected to be released until mid-October. Even then, the vote count will be subject to certification, which will come after electoral bodies adjudicate complaints about the process. If the official count shows no candidate gaining more than 50 per cent of the vote, a second round will be required. It is unlikely that a second round could be held until the spring, because winter weather makes voters’ access to polling places too difficult.

The contest features an incumbent, President Ashraf Ghani, who enjoys a high degree of control over the state apparatus and a strong likelihood of fending off the dozen challengers seeking to replace him. Ghani’s strongest rival, Chief Executive Abdullah Abdullah, had become his reluctant partner in a unity government after disputed election results in 2014 led to a political crisis. That crisis ended with a U.S.-brokered power-sharing arrangement.

Election day came after an unusually muted campaign period. Campaigning ahead of previous presidential polls saw contenders charter aircraft, fill stadiums and deliver speeches across the country. In contrast, the 2019 season was relatively quiet, with few rallies, and with candidates who seemed uninterested in spending money or risking lives on large-scale campaigns.

How many people voted?

Turnout was low. Although preliminary results will not be out for weeks, election officials are already estimating that about 2 or 2.5 million voters came to the polls. Those numbers may decrease as some ballots are deemed fraudulent and other votes are thrown out for technical violations. The likely number of final valid votes is hard to forecast because this is the first time Afghanistan has used biometric systems for voter verification in a presidential election. The top end of the current estimated turnout range is 26 per cent of 9.6 million registered voters, a lower turnout than in any other election in Afghanistan – and, in fact, among the weakest turnouts for any national election around the world in recent history. (The largest database of turnouts is maintained by the International Institute for Democracy and Electoral Assistance, which contains only a few examples of voters staying away from the polls on such a scale.)

Afghanistan is a divided country, with all major urban zones under the central government’s control and a large portion of the countryside in the hands of the Taliban insurgency.

The turnout figures are likely to be weaker still when considered as a percentage of the eligible electorate. Registration efforts have had disappointing results, capturing only about half of the voting-age population. Approximately half of Afghanistan’s estimated population of about 35 million is eighteen or older and therefore eligible to vote. (Afghanistan has never had a complete census, so these figures are not precise and total population estimates vary by several million.)

Why was participation so low?

Afghanistan is a divided country, with all major urban zones under the central government’s control and a large portion of the countryside in the hands of the Taliban insurgency. The Taliban – who regard the Afghan government as a U.S. puppet and therefore see presidential elections as illegitimate – threatened to disrupt the polls violently and pressed their supporters to boycott. After reports of low turnout emerged, the Taliban issued a statement thanking Afghans for shunning a “staged” process. Election authorities kept almost a third of polling centres closed, attributing their decision to security concerns. Voter frustrations with politicians and apathy might have been factors as well.

The Afghan government blamed Taliban violence for keeping Afghans from reaching the polls, and to some extent this may have been the case. A New York Times tally suggested that casualties on election day so far appear to be roughly in keeping with recent daily averages for the war, which ranks as the deadliest armed conflict in the world (measured by people killed directly in fighting). Although there were no mass-casualty incidents, the Afghanistan Analysts Network has so far counted about 400 smaller attacks that appear to reflect a pattern of voter intimidation by the Taliban. A burst of gunfire or a few mortars landing near a polling station appeared to be sufficient in many places to dampen enthusiasm for the process. Although Afghan security forces were deployed in large numbers to secure the voting process, the Taliban probably could have done more both to disrupt the polls and to inflict greater casualties if the group had decided to mount full-throttled attacks on polling sites – along the lines, for example, of the 17 September Taliban suicide attack at a Ghani campaign rally that killed 26 people.

What does the election mean for stability?

The election does not have immediate consequences for the likelihood of success of the on-and-off diplomacy to end the war, although it might affect its timing.

Elections are usually a slow burn in Afghanistan, as results trickle out, how well (or not) the electoral bodies performed becomes clearer and politicians size up their opportunities. Street demonstrations or other forms of instability can occur weeks or months after voting. That said, the risk of a serious disruption to Kabul politics appears somewhat lower than in 2014, as Abdullah’s ability to challenge an unfavourable result may be weaker. As in the 2014 election, Abdullah quickly declared himself the winner, flanked by prominent supporters at a 30 September press event. This time around, however, Abdullah was missing his biggest supporter from 2014: the former governor of Balkh province, Atta Noor, a wealthy northern power-broker whose coterie has voiced support for President Ghani in recent days. Ghani himself has not declared victory in public, but one of his senior aides in Kabul told Crisis Group that the Palace is confident of a first-round win, and his running mate, Amrullah Saleh, has said so publicly.

What does the election mean for the peace process?

The election does not have immediate consequences for the likelihood of success of the on-and-off diplomacy to end the war, although it might affect its timing, especially in the case of serious contestation over the results. But the key question for now is whether and when the U.S. intends to revive its own efforts to negotiate a settlement of the conflict, and in particular its talks with the Taliban.

The U.S. suspended the peace process in early September when President Donald Trump declined to move ahead with an initial U.S.-Taliban deal aimed at opening the way to broader talks among the Taliban, Afghan government and other Afghan power-brokers. The ball remains in Trump’s court: Taliban officials have told Crisis Group they are still open to resumption of the process. Senior Afghan officials said they would be willing to explore a diplomatic short-cut after the election process is completed, skipping the U.S.-Taliban deal and moving directly to intra-Afghan negotiations – but this has been a longstanding red line for the Taliban, who refuse to negotiate an Afghan political settlement without first resolving with the U.S. the question of foreign troop withdrawal. The Afghan government will be no better able to get the Taliban to erase that red line after the election, even if the announcement of results and reactions to them cause little or no political disturbance. Still, the Afghan government has renewed its commitment, at least rhetorically, to forging ahead with the peace process. On the day after the election, Ghani’s regional peace envoy Omar Daudzai tweeted optimistically that peace would be “accomplished within 2019”.

Contributors

Senior Analyst, Afghanistan
Senior Consultant, Afghanistan
smithkabul