icon caret Arrow Down Arrow Left Arrow Right Arrow Up Line Camera icon set icon set Ellipsis icon set Facebook Favorite Globe Hamburger List Mail Map Marker Map Microphone Minus PDF Play Print RSS Search Share Trash Crisiswatch Alerts and Trends Box - 1080/761 Copy Twitter Video Camera  copyview Youtube
اروپا و نجات توافق هسته ای ایران
اروپا و نجات توافق هسته ای ایران
Table of Contents
  1. چکیده
An Introduction to Crisis Group’s Iran-U.S. Trigger List
An Introduction to Crisis Group’s Iran-U.S. Trigger List
Britain's Prime Minister Theresa May is flanked by French President Emmanuel Macron and German Chancellor Angela Merkel before their trilateral meeting at the European Union leaders summit in Brussels, Belgium on 22 March 2018. REUTERS/Ludovic Marin/Pool via Reuters

اروپا و نجات توافق هسته ای ایران

ضرب الاعجل ترامپ نزدیک  می شود: اگر توافق هسته ای با ایران "اصلاح" نشود آمریکا تهدید به خروج از آن کرده است. خطر بی ثباتی بیشتر در خاورمیانه بالا است. اروپا باید برای نجات برجام جدای از تصمیم ترامپ بکوشد

  • Share
  • Save
  • Print
  • Download PDF Full Report

چکیده

توافق هسته ای میان ایران و گروه 5+1 (که همچنین با عنوان E3/EU+3 نیز شناخته می شوند) در حال تبدیل شدن به یک پیروزی شکست آمیز و پرزیان است. از زمان روی کارآمدنش در ژانویه 2017 ، رئیس جمهوری ایالات متحده امریکا دونالد ترامپ کمر به از بین بردن برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) بسته است. یک سال بعد، او اعلام کرد که ایالات متحده بر خلاف پایبندی مداوم ایران که توسط یک مرجع مستقل تایید شده، از این توافق خارج خواهد شد، مگر آنکه کنگره آمریکا و متحدان اروپایی بتوانند "معایب فاجعه بار" این توافق را تا تاریخ 12 می اصلاح کنند. اسرائیل، همزمان با افزایش تنش های منطقه ای، مدعی شده که ایران در مورد گذشته برنامه هسته ای اش واقعیت را کتمان کرده و آرزو دستیابی به سلاح هسته ای در آینده را کنار نگذاشته است. اروپا تلاش های لحظه آخری برای حل چالش های ترامپ انجام داده است. اما ممکن است به یک طرح پشتیبان برای نجات توافق هسته ای نیاز داشته باشد، چنانچه آمریکا ازآن  خارج شود یا تعهداتش را همچنان نصفه و نیمه انجام دهد.

مذاکره کنندگان ایالات متحده با بریتانیا، فرانسه و آلمان که به طور جمعی E3 نامیده می شوند، پیشرفت هایی در جهت رفع نگرانی های کاخ سفید داشته اند. در هفته آخر ماه آوریل، رئیس جمهور فرانسه امانوئل مکرون و صدراعظم آلمان آنگلا مرکل به واشنگتن سفر کردند تا فشارهای نهایی را برای به نتیجه رساندن مذاکرات وارد آورند. با این حال، با وجود کیفیت متغیر سفر مکرون( امید به حصول یک موضع مشترک در ابتدا و سپس اقرار به نداشتن یک "طرح جایگزین" و در آخر پنبه کردن رشته های امید)، موفقیت تلاشهای آنان تا حد زیادی زیر سوال است. در واقع، حتی اگر رضایت ترامپ قابل دستیابی باشد، سایه عدم قطعیت به احتمال زیاد بر سر توافق سنگینی خواهد کد، بنابراین منافع اقتصادی ایران تحلیل خواهد رفت و انگیزه های تهران برای باقی ماندن در توافق کم خواهد شد.

از زمان اولتیماتوم ترامپ، مذاکره کنندگان، چهار نگرانی اصلی را مورد بحث قرار داده اند: برنامه موشک های بالستیک ایران، سیاست های منطقه اش، بازرسی از مراکز هسته ای ایران و بندهای موسوم به بند غروب در برجام که به محدودیت های زمان دار توانایی های هسته ای ایران اشاره دارد. به نظر می رسد اروپاو آمریکا به یک تفاهم کلی خصوصا درباره سه مورد اول رسیده اند. اما E3  بر اینکه به صورت یک جانبه مفاد برجام را تغییر نخواهند داد، تاکید می کنند، که به این معنی است که برخلاف خواسته کاخ سفید آنها با اعمال خودکار تحریم ها بر ایران اگر فعالیت های هسته اش را مطابق با برجام گسترش دهد، موافق نیستند. آن ها همچنین متقاعد نشده اند که ترامپ هرگز به توافقی که به آن به صورت مداوم انتقاد دارد،  متعهد بماند. در واقع، آن ها نگرانند که او هرگونه سازشی را که مذاکره کنندگان بر سرش توافق کنند را رد کند.

دولت ترامپ چهار گزینه کلی دارد: رسیدن به یک نوع تفاهم با کشورهای E3  که مستلزم پایبندی آمریکا به برجام و ادامه تعلیق تحریم های مرتبط با فعالیت های هسته ای آمریکا است؛ به تعویق انداختن تصمیم به تعلیق تحریم ها برای یک بار دیگر برای دادن وقت بیشتر به مذاکرات  با E3 ؛ خودداری از تعلیق تحریم ها اما به تاخیر انداختن اعمال آنها، برای دادن وقت بیشتر برای مذاکره با E3 ؛ یا خروج از توافق، خودداری از تعلیق تحریم ها و شروع به جریمه کسانی که آن ها را نقض کنند. گزینه اول بهترین گزینه است اما احتمال آن براساس آنچه مکرون در پایان دیدارش گفت و سخنان جنجالی نتانیاهو بسیار کم است. سه گزینه دیگررا می توان از نامطلوب تا مخرب دسته بندی کرد. هر کدام حداقل می تواند موجب ایجاد ابهامی زیان بار در مورد سرنوشت توافق هسته ای شوند.

روسیه، چین و ایران غایبان این مذاکرات بوده اند. مسکو و پکن هردو پیوسته حمایت خود را از این توافق اعلام کرده اند. در مورد تهران، هیچ گونه شک و تردیدی وجود ندارد که آنها عزم خود را برای پاسخگویی در صورتی که آمریکا تحریم ها را مجددا وضع کند را جزم کرده اند؛ اما در مورد واکنش آنان نسبت به یک توافق جانبی آمریکا و E3 که برجام را حفظ کند اما پیشنهاد اعمال تحریم های سخت بر برنامه موشکی و فعالیتهای منطقه ای ایران را مطرح کند و اصرار بر مذاکرات در مورد توافق گسترده تر که همه این موضوعات را دربر گیرد، قطعیتی وجود ندارد. رهبران ایران به تلخی به پیشنهادات مکرون در مورد تلاش های آمریکا و E3 برای یک توافق گسترده تر با ایران که همه آن موضوعات را در برگیرد، واکنش نشان دادند و آن را به مثابه یک پاداشی برای تهدیدات آمریکا به خروج از توافق با خشنود کردن ترامپ به جای اصرار بر تعهد کامل واشنگتن به توافق تلقی کردند.

دیدگاه ها در تهران متفاوت است، اما آنان که از ادامه پایبندی به توافق حمایت می کنند و برای جداکردن اروپا از آمریکا تلاش می کنند، روز به روز تضعیف می شوند. واکنش ایران به خروج آمریکا یا آنچه که ایران آن را یک تفاهم خصمانه آمریکا و E3  تلقی می کند، می تواند منجر به این امر شود که ایران تعهداتش در برجام را نقض کند؛ یا نیروهای آمریکا در خاور میانه را هدف قراردهد؛ یا در افراطی ترین حالت، از توافق خارج شود و حتی پا را فراتر نهاده و از معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای خارج شود. همانطور که مذاکرات با آمریکا ادامه می یابد، E3  می بایست مراقب باشد که با توجه به تحولات داخلی ایران به شیوه ای عمل نکند که در تهران به عوض کردن قاعده بازی تفسیر شود: جو داخلی به سرعت در حال تغییر است بر علیه هر گونه سازش با آن چه تهران یک آمریکای غیرقابل پیش بینی و یک اروپای غیرقابل اعتماد می بیند.

در این مقطع، به نظر می رسد در نبود یک ابتکار اروپایی در برابر تهران -  و مگر اینکه یک تفاهم لحظه آخری با واشنگتن که بتواند به طور معناداری برجام را حفظ کند- توافق یا بلافاصله از بین می رود یا دچار مرگ تدریجی می شود. برای به حداقل رساندن این خطرات، E3 نمی بایست تمرکز خود را تنها به نگه داشتن امریکا در برجام معطوف کند، آن ها می بایست چاره ای برای نگه داشتن ایران حتی بدون آمریکا بیاندیشند. همانگونه که E3 مذاکرات خود با آمریکا را تا موعد 12 می ادامه می دهد، آن ها می بایست به فکر یک طرح جایگزین باشند اگرحصول یک توافق جانبی ممکن نباشد یا آمریکا به تضعیف منافع برجام برای ایران ادامه دهد. نقشه جایگزین می تواند موفق شود چنانچه E3  بتواند آن را به ایران به عنوان بسته همکاری اقتصادی با تدابیر کوتاه مدت و میان مدت ارائه دهد. البته ، چنین تلاشی منوط به پایبندی پیوسته ایران به برجام و اقدامات معنا دار باری اصلاح موسسات مالی و کاهش تنش های منطقه ای است.

بی تردید خروج یک جانبه آمریکا به طور جدی به برجام آسیب خواهد رساند. گام های پیشگیرانه E3  و اتحادیه اروپا می تواند جلوی مرگبار بودن این آسیب ها را بگیرد.

 

Commentary / Global

An Introduction to Crisis Group’s Iran-U.S. Trigger List

The risks of a direct, indirect, deliberate or inadvertent clash between Iran and the U.S. are rising to new highs. Our Iran-U.S. Trigger List is a unique interactive map and early warning tool that monitors and analyses the many flashpoints between the two countries, and shows how they are linked to the fate of the 2015 nuclear deal.

Tensions between the U.S. and Iran, as well as between Iran and Saudi Arabia, are reaching a critical level, as are risks of a deliberate or accidental confrontation among these parties. Nearly two years after entering into force, the 2015 Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) between Iran and the P5+1 (permanent members of the Security Council plus Germany) is in jeopardy. Simultaneously, regional dynamics across the Middle East are trending in a worrisome direction. Friction between Iran and the U.S. is growing in Iraq and Syria as the strength of their common foe, the Islamic State (ISIS), diminishes. In Lebanon, Yemen and the Persian Gulf, Israel, the U.S. and a more assertive Saudi leadership see an emboldened Iran they are determined to cut down to size.

Escalation on one front could provoke escalation on another: U.S. efforts to undermine the JCPOA could prompt Iran to respond asymmetrically by targeting U.S. forces in Iraq or Syria; Iranian actions in the region could push the U.S. executive or legislative branches to take action jeopardising the nuclear deal; another Huthi missile launch against Saudi Arabia could result in U.S. or Saudi retaliation against Iran; an Israeli strike against a target in Syria could trigger a Hizbollah response, in turn engulfing Lebanon. In short, these intersecting crises significantly increase the possibility of an intentional or inadvertent, direct or indirect confrontation between Tehran and Washington, the consequences of which could be catastrophic. Yet missing from this picture is any hint of diplomacy among principal stakeholders.

To understand the interconnected dynamics, alert officials and non-officials about potential risks, and propose concrete steps to mitigate them, the International Crisis Group is launching the Iran-U.S. Trigger List. It is an interactive early-warning platform aimed at monitoring, analysing and providing regular updates on the key and increasingly tense flashpoints between Iran and the U.S. or between their respective allies. Based on our evaluation of these developments both individually and collectively, we will measure the likelihood of confrontation, based on a five-level, colour-coded risk assessment: low, moderate, substantial, severe or critical. We also will identify opportunities stemming from potential positive developments in these various areas (eg, a prisoner release, a ceasefire agreement in Syria or Yemen, or a high-level meeting between Iranian and U.S. officials). Finally, we will propose concrete measures to avert the most dangerous outcomes.

Introducing Crisis Group’s Iran-U.S. Trigger List

Our Iran-U.S. Trigger List is a unique interactive map and early warning tool that monitors and analyses the many flashpoints between the two countries. CRISIS GROUP

Measuring the likelihood of a confrontation is an inexact science given on the one hand the apparent collective reluctance to go to war and, on the other, the potential for miscalculation in the absence of dialogue or diplomacy. Our goal will be to neither underplay nor overestimate risks of conflict, avoiding complacency as well as Cassandra-like predictions. Some potential flashpoints – such as re-imposition of U.S. sanctions; a successful Huthi missile strike on a Saudi or Emirati city; a U.S. attack on an Islamic Revolutionary Guards facility in Iran; an Iraqi Shiite militia targeting of a U.S. soldier; or an Israeli pre-emptive attack against Hizbollah – are more likely than others to escalate and destabilise the region. That said, as Crisis Group Middle East and North Africa Program Director Joost Hiltermann has written, “conflicts’ long-term trends (‘causes’) are often clear enough, but not the proximate causes, or triggers. What precipitates a conflict may be a sudden, unforeseen event: an accident, misreading or miscalculation, or a temperamental leader’s flash of hubris”. As a result, and as noted in a recent Crisis Group special report, the Trigger List will consider both long-term structural factors that create fertile ground for conflict as well as more short-term, immediate triggers.

Armed with years of field research and a vast network in the region and beyond, Crisis Group will seek to analyse the two sets of factors and assess the thinking of various, oftentimes hard-to-predict actors. With this backdrop, the Trigger List will identify developments that make a crisis more or less likely, assess political fault lines that may be aggravated as conditions on the ground shift, estimate how actions of various actors affect the likelihood of violent escalation, and provide suggestions regarding how to de-escalate tensions.

The webpage will be updated regularly. It is run by Ali Vaez, Crisis Group’s Iran Project Director, and Naysan Rafati, Crisis Group’s Iran Analyst.