icon caret Arrow Down Arrow Left Arrow Right Arrow Up Line Camera icon set icon set Ellipsis icon set Facebook Favorite Globe Hamburger List Mail Map Marker Map Microphone Minus PDF Play Print RSS Search Share Trash Crisiswatch Alerts and Trends Box - 1080/761 Copy Twitter Video Camera  copyview Whatsapp Youtube
Turkey’s PKK Conflict Veers onto a More Violent Path
Turkey’s PKK Conflict Veers onto a More Violent Path
COVID-19’un Gölgesinde AB-Türkiye Göçmen Krizi
COVID-19’un Gölgesinde AB-Türkiye Göçmen Krizi
Smokes ascends after Kurdish militants detonated a car bomb outside a military station in Semdinli near the border with Iraq, on 9 October 2016. AFP

Turkey’s PKK Conflict Veers onto a More Violent Path

The death toll in Turkey’s PKK (Kurdistan Workers’ Party) conflict rose nearly 10 per cent over the past three months as domestic political and regional dynamics propel the 32-year-old conflict deeper into a more violent trend.

August-October fighting killed 444 people, compared to 402 in the preceding three months. The total death toll since July 2015 has now reached at least 2,301, according to Crisis Group’s open-source casualty tally. This is a rate double that of the last major bout of violence, from July 2011-December 2012, when less than 1,000 people were killed.

The harsh winter months in Turkey’s eastern mountains along the border with Iraq, where most of the recent fighting has taken place, will likely lead to the usual seasonal reduction in clashes. But all the other signs point to worsening conflict, including a deadlock in peace talks that showed promise in 2012-2013, polarised antagonists who believe a military solution is possible, and competition over northern Syria in which both sides are seeking maximum outcomes and competing for U.S. support.

What follows is an analysis of a multi-layered collection of open-source data collected over the past five years by Crisis Group to aid policymakers and public opinion better understand what exactly is happening and what options are available to de-escalate the conflict.

Turkey Forces the PKK East into the Mountains – at a Price

In the past three months the PKK conflict in Turkey continued to shift back toward rural areas from the urban districts where fighting was concentrated between December 2015 and May 2016. Between August and October, 83 per cent of casualties occurred in rural areas and 17 per cent occurred in urban areas.

Turkish operations have particularly targeted the two main provinces along Turkey’s Iraq border. These are of logistically strategic importance for the crossing and transfer of PKK militants and ammunition into Turkey from northern Iraq, where the PKK’s headquarters are located in the Qandil mountains. 49 per cent of all casualties between August-October occurred in Hakkari (35 per cent) and Şırnak (14 per cent). Fighting was particularly intense in the rural Çukurca and Şemdinli districts where 75 per cent of all Hakkari province casualties took place.

The gradual transition of the conflict away from urban restive areas in June has resulted in a decrease in civilian casualties – but at a cost, since whole districts of major towns have been destroyed. While the number of civilians killed was at a monthly average of 33 (January-May 2016), the last five months (June-October 2016) saw a monthly average of thirteen confirmed civilian casualties. The Turkish security lockdowns and curfews in previously conflict-prone urban districts continue, particularly close to the Iraq and Syria borders, and security forces have been concentrated there.

Clashes Mostly Pit Soldiers Against Main PKK Insurgents

Partly because Turkish state forces have pushed PKK fighters out of the cities, fighting is now largely concentrated between members of the Turkish military and the People’s Defence Force (HPG), the main PKK rebel force.

The number of security forces killed in the August-October period – 184 in total – was at an average daily rate of 2.04, a decrease from a daily average of 2.5 between May-July. Between August-October, 62 per cent of security force casualties were members of the Turkish military, 19 per cent were police officers, and 20 per cent were Village Guards, or Kurdish paramilitaries drawn from local clans and paid by the Turkish state.

As the Turkish military pressed harder against the PKK, the number of PKK militants killed rose, from at least 58 in August to 81 in September and 80 in October. Overwhelmingly they were HPG insurgents. This total is 19 per cent higher than the 184 killed in the preceding three months. Most PKK militant casualties were recorded in Hakkari province.

Casualties among the PKK’s urban youth wing, known as Civil Protection Units (YPS), have almost ceased in the last three months. While 40 per cent of PKK militants killed between April-June 2016 were YPS members, this figure dropped to only less than 3 per cent in the July-October period. Reasons for this drop include: the YPS has never taken part in the fight in rural areas; its members may have joined the HPG’s ranks; they may also have been discouraged after the complete destruction of south-eastern urban districts by the conflict earlier this year. The YPS casualties in the last months followed clashes during raids by Turkish security officials on YPS cells and homes in the region.

Village Guard Casualties on the Rise

September saw the highest number of state-funded Kurdish paramilitary Village Guards killed by the PKK. 43 per cent of all Village Guard deaths since July 2015 occurred in September 2016. This increase may be the result of three possibly interdependent dynamics.

Firstly, the PKK may be more inclined to neutralise or put pressure on its “internal” adversaries, whom the government has traditionally tasked with not only protecting Kurds in rural areas against the PKK, but also with spreading anti-PKK sentiments. Secondly, the return of the conflict into rural areas may have necessitated the government to give Village Guards a more proactive role in not only protecting their areas of responsibility but also in providing intelligence to Turkish security forces with regard to PKK activity and members. Thirdly, the Village Guard system – legally introduced in 1923 and updated in 1985 – has produced powerful armed men in the region who have over the years utilised their influence and state-backed authority to advance their personal interests through, for instance, illegal use of land and property. Some of the rise in Village Guard casualties could thus be a result of often-overlooked local rivalries.

Turkey’s deputy prime minister announced on 31 October plans to recruit 5,000 new Village Guards soon. The interplay of such dynamics is dangerous and has the potential of igniting internal tensions within the Kurdish community, and between clans and families, that could lead to deeper disruption of the social fabric.

PKK Escalates Actions After the Failed Coup Attempt

The PKK’s tactics took a more violent turn in August 2016 following the 15 July failed coup attempt in Turkey. This was most likely partly related to its perception of weakness in the Turkish security apparatus. It could also have been a reaction to Ankara’s Euphrates Shield Operation to thwart the ambitions of pro-PKK affiliates in northern Syria.

While the total number of state security forces killed six weeks prior to the coup attempt was 51 (a daily rate of 1.1), in the subsequent six weeks this number almost doubled, increasing to 96 (daily rate of 2.1). Another aspect of PKK escalation was its most extensive use yet of Improvised Explosive Devices (IEDs) and Vehicle-Borne Improvised Explosive Devices (VBIEDs). August 2016 saw the highest number of security forces killed in such attacks since violence resumed in July 2015, accounting for 71 per cent of all security force casualties in the month.

Since June 2016, the PKK has also been kidnapping, assaulting or killing more political figures than in previous months. On 25 August, in two separate attacks, PKK militants targeted the main opposition (Republican People’s Party, or CHP) leader Kemal Kılıçdaroğlu’s motorcade in Artvin, a Turkish Black Sea province. PKK militants killed Aydın Mustu, AKP Özalp district deputy head in the Van province on 9 October, and Deryan Aktert, AKP Dicle district head in Diyarbakır province on 11 October.

Deadly Zero-sum Approaches

The political leadership in Ankara is convinced that the PKK – internationally recognised as a terrorist organisation – can be “eradicated” through military means, and that its political supporters in Turkey can be crippled with pressure and prosecution. The Turkish public at large appears to be supportive of this approach, with anti-PKK sentiments running high.

Ankara launched Operation Euphrates Shield on 24 August to stop the Syrian Kurds’ People’s Protection Units (the YPG, which Ankara views as a direct extension of the PKK) extending its reach to control a contiguous land corridor along Turkey’s Syria border. It did this both by sending in its own troops and supporting local rebel groups of the Free Syrian Army (FSA). In an attempt to make up lost ground with the U.S., which has linked up with YPG in Syria, Ankara is also offering itself as an alternative to the PKK’s affiliates in the fight against Islamic State (IS) in Syria and Iraq.

Ankara has declared an “all-out war”, intensifying military operations and advancing its domestic crackdown against alleged PKK supporters. Elected mayors of the 27 pro-Kurdish Democratic Regions Party (DBP)-run, an affiliate of the main legal pro-Kurdish Peoples’ Democratic Party (HDP) municipalities were replaced by centrally-appointed trustees in September and October for allegedly aiding or funnelling resources to the PKK. This move, rare but not unprecedented in Turkey, has sparked massive criticism from both the opposition and foreign observers.

Prominent Kurdish media outlets (among them Özgür Gündem newspaper and IMC TV) were shut down in the same period. Probes into alleged terrorist propaganda charges were initiated against more than seven hundred academics, and around eleven thousand teachers were suspended on charges of suspected links to the PKK. On 26 October, Gültan Kışanak and Fırat Anlı, co-mayors of the DBP-run metropolitan municipality in Diyarbakır, Turkey’s largest Kurdish-populated province, were arrested sparking protests that were broken up by Turkish police. Most recently, between 4-9 November, ten HDP lawmakers including the co-chairs Selahattin Demirtaş and Figen Yüksekdağ were also arrested.

As Crisis Group has argued in previous reports, there is no military solution to the conflict.

The government has now also blocked outside access to PKK leader Abdullah Öcalan – in jail since 1999 – for more than eighteen months. A key figure in past rounds of negotiations, his position on the sidelines makes a return to peace talks that ended in 2013 unlikely.

The countrywide domestic political backdrop also suggests a trend toward even more determined state policies. In the wake of the failed 15 July coup attempt, more pressure is being put on the country’s opposition forces and the media; a complete restructuring of state institutions is under way; and a brief bipartisan moment after the coup attempt has ended as the government presses for a full presidential system and the reinstatement of the death penalty.

The zero-sum approach appears to be shared by the PKK leadership. In the last four months (July-October 2016) the PKK leadership has repeatedly threatened to “spread the war to the cities” throughout Turkey.

Its focus is on its gains in northern Syria, where it feels emboldened by the progress of its YPG affiliate’s fight against IS in Syria and the support it receives from the U.S. Its high-ranking cadres believe a potential future success such as political recognition as a legitimate entity or actor in Syria could lead to similar demands rising in majority Kurdish areas of Turkey, Iran and Iraq. The targeting of political figures indicates that the PKK is not shying away from further escalating the conflict and provoking harsh retaliation by the Turkish military.

These domestic and regional parameters create an environment that is conducive to more violence in the PKK conflict. Inflicting as much harm as possible on the adversary may seem to be working out today, but as Crisis Group has argued in previous reports, there is no military solution to the conflict. As long as the parties hold to their maximalist positions, the political compromise that will be needed to make peace will be delayed and the risks will rise of escalation and more spillover from conflicts in the Middle East.

COVID-19’un Gölgesinde AB-Türkiye Göçmen Krizi

Originally published Perspektif

Küresel COVID-19 salgını ile birlikte Türkiye’deki dört milyonu aşkın mülteci ve İdlib’de yerinden edilmiş milyonlarca sivilin belki de her zamankinden daha çok AB’nin desteğine ihtiyacı var. Bu kriz döneminde AB-Türkiye göç işbirliğini ayakta tutmak önemli, ancak iki taraf arasında yıllardır süregelen gerginlikler ve güvensizlik sebebiyle bir o kadar da zor.

Dünyayı COVID-19 salgını sarmadan önce Türkiye ve Avrupa Birliği (AB) arasında yaşanan göçmen krizi gündeme damga vurdu. Ankara, 27 Şubat’ı 28 Şubat’a bağlayan gece Yunanistan’la deniz ve kara sınırlarında Mart 2016’dan beri uyguladığı sıkı kontrolü kaldırdı. Kararın ardından Avrupa’ya geçmek isteyen binlerce göçmen sınırlara akın etti, ancak Yunan sınır polisi ve sahil güvenlik birimlerinin şiddetli engellemesiyle karşılaştılar. Avrupa Birliği ve üye ülke liderleri Yunanistan’ın sıkı sınır politikalarını destekleyen açıklamalar yaptı ve ek güvenlik önlemleri için maddi destek sundu.

Sınırları açma kararı en az 34 Türk askerinin Suriye’de muhaliflerin son kalesi olan İdlib’de bir rejim saldırısında yaşamını yitirdiği haberinin gelmesinden yaklaşık bir saat sonra açıklandı. Bu, son yirmi yılda Türk Silahlı Kuvvetleri’nin (TSK) tek bir saldırıda verdiği en büyük kayıptı. Dolayısıyla, bazı gözlemciler sınırları göçmenlere açma kararının Türkiye kamuoyunda İdlib’deki saldırıdan dolayı oluşabilecek tepkilerin önüne geçme ve algıyı yönetme amacı taşıdığı yorumunda bulundu. Sonrasında AB ve Türkiye arasında başlayan üst düzey diplomatik trafik bu adımın daha derin amaçlar taşıdığını gösterdi.

Ankara AB’ye baskı yaparak, Türkiye’nin İdlib’deki askeri angajmanına destek bulabileceğini, hem İdlib’de yerinden edilmiş milyonlarca sivil hem de Türkiye’deki 4 milyondan fazla Suriyeli mülteci için ilave maddi destek alabileceğini değerlendirdi. Ayrıca Mart 2016 mülteci anlaşması çerçevesinde vize serbestisi, Gümrük Birliği’nin güncellenmesi ve Türkiye’nin üyelik müzakerelerinin hızlandırılması konularında AB’yi verdiği taahhütlere uyması için zorlamayı da amaçladı.

Ankara İdlib’den yeni bir mülteci akının başlamasından endişeli. Türkiye’de ekonominin de yavaşlamasıyla sosyal hizmetler gittikçe daha derin bir darboğaza girdi. Hâlihazırda ülkede mültecilere yönelik ‘merhamet yorgunluğu’ olarak tanımlanabilecek bir durum ile karşı karşıyayız. Birçok vatandaş Türk yetkililerin bir süredir vaat ettiği gibi Suriyelilerin ülkelerine dönmesini beklerken, İdlib’den başlayacak yeni bir kitlesel göçün siyasi ve toplumsal sonuçları ağır olabilir.

İdlib’deki 27 Şubat saldırısı sonrasında askeri alanda Türkiye, o bölgede bulunan yaklaşık 20 bin TSK askerinin güvenliğinin sağlanması ve sınıra doğru hareket eden siviller için ‘güvenli bölge’ oluşturulması amacıyla AB ülkeleri ve NATO’dan Rusya ve rejim saldırılarına karşı hava savunma desteği arayışına girdi. Bunun için ABD’den Patriot hava savunma sistemi desteği talebinde bulundu. Bazı AB ülkeleri de askeri olarak neler yapılabileceğini değerlendirdi. Ancak, hem 5 Mart’ta Rusya-Türkiye arasında yeni bir “ateşkes” anlaşmasının imzalanması hem de ABD’nin Patriot konuşlandırmasını Türkiye’nin Rusya’dan aldığı S-400 sistemlerini iade etme koşuluna bağlamasıyla bu tartışma şimdilik rafa kalktı.

9 Mart’ta Cumhurbaşkanı Erdoğan ve Dışişleri Bakanı Çavuşoğlu’nun Brüksel ziyareti sonrasında, Mart 2016 mülteci anlaşmasının ‘gözden geçirilmesi’ için iki çalışma grubu kuruldu. Erdoğan, Almanya Şansölyesi Merkel, Fransa Cumhurbaşkanı Macron ve Birleşik Krallık Başbakanı Johnson arasında 17 Mart tarihinde yapılan video konferanstan sonra Avrupalı liderler İdlib’deki sivillere daha fazla insani yardım sağlanması ve Gümrük Birliği’nin güncellenmesi konularında adımlar atılabileceği konusunda sinyaller verdi.

Mevcut koşullarda Mart 2016 anlaşmasının sunduğu çerçevenin ne kadar genişletilebileceği tartışma konusu. Ne var ki Türkiye Yunanistan sınırını göçmenlere açtıktan sonra, sınırı geçmeye çalışanların büyük çoğunluğunu Afganlar ve başka düzensiz göçmenler oluşturdu. Son dönemde birçok Afgan Türkiye’ye İran üzerinden göç etti. Tahran’a yönelik ABD yaptırımlarının da etkisiyle gittikçe kötüye giden ekonomi; geçim sıkıntısı yaşayan ve sınır dışı edilme riskiyle karşı karşıya kalan birçok Afgan göçmeni Türkiye’ye doğru itti. İçişleri Bakanlığı verilerine göre; 2019 yılında yakalanan 455 bin düzensiz göçmenin hemen hemen yarısı (201 bin) Afgan. Ayrıca 170 bin civarında kayıtlı Afgan mülteci uluslararası koruma kapsamında Türkiye’de bulunuyor. Kayıtdışı göçmenler genelde Türkiye’nin büyük şehirlerinde gizli hayatlar yaşıyor, kendilerinin ve ailelerinin yaşamlarını idame ettirecek kadar kayıtdışı ekonomide para kazanmanın mücadelesini veriyor. Son iki yılda sayılarının büyük ölçüde artması üzerine Türkiye binlerce Afgan göçmeni sınır dışı etmeye başladı. Ülkedeki göçmen karşıtlığının yükselişinden Afganlar ve diğer göçmenler de nasibini alıyor. Bu, sınır krizinde de görüldüğü gibi, birçoğunu Avrupa’ya doğru göç etmeye sevk ediyor.

Ankara AB’yi Adım Atmaya Zorlayabilir mi?

Ankara’nın taktiği AB’de 2015-2016 göçmen krizinin tekrarına yönelik korkuları körükledi. Krizin çözümü için Avrupalı liderler ile Ankara üst düzey görüşmeler yaptı. Ne var ki AB Ankara’nın beklediği gibi hızlı adımlar atma konusunda isteksiz. Bunun iki sebebi var. Ankara’nın sınırlarını göçmenlerin geçişine açma kararı Avrupa’da geniş kesimlerce “şantaj” olarak algılandı. Avrupalı karar alıcılar Türkiye’nin “düşmanca” tavrını ödüllendiriyormuş gibi algılanabilecek bir adım atmak istemiyorlar. Aynı zamanda verilecek tavizin üçüncü ülkeler için de emsal teşkil edebileceğinden endişeliler. Dolayısıyla, Ankara’nın talepleri konusunda hızlı şekilde adım atılmasını beklemek gerçekçi olmaz.

Mart ayının başında göçmen krizi hem Türkiye’de hem de Avrupa’da en çok konuşulan gündem maddesiyken, Mart ortasına geldiğimizde Avrupa’da yayılan Koronavirüs (COVID-19) salgını ile bu konu gündemin arka sıralarına itildi. Virüsün yayılması göçmenlerin kontrolsüz yer değiştirmesi konusunda endişeleri de beraberinde getirdi. AB sınırlarını tamamen kapattı ve göçmen alım programlarını durdurdu. AB’de yükselişte olan aşırı sağ popülist partiler de göçmen karşıtlığını körüklemek için virüsün yayılmasından göçmenleri sorumlu tuttu.

Mevcut durumda AB ülkeleri karşı karşıya kaldıkları pandemi krizi ile mücadele etmeye odaklıyken, kısa vadede mülteciler konusunda yeni taahhütler beklememek gerekir. COVID-19’un dünyayı ne kadar meşgul edeceği belirsizliğini koruyor. Fakat daha şimdiden uzun vadeli ekonomik ve siyasi etkilerinin olacağı tahmin ediliyor. Pandeminin ekonomik etkisini azaltmak için AB ülkeleri milyarlarca Avroluk destek paketleri açıkladı ve sağlık sistemlerine daha fazla yatırım yapmak zorunda kaldılar. Örneğin Almanya, ekonomisini canlandırmak için zarar gören şirketlere 750 milyar Avro civarında destek sağlayacağını açıkladı. Salgının ne kadar süreceği ile ilgili belirsizlik acil destek bekleyen mülteciler ve yerinden edilmiş sivillere insani yardımların ulaştırılması gibi konuların geri plana itilmesine yol açtı.

Yardıma muhtaç mülteciler ve savaş sebebiyle yerinden edilmiş siviller salgından en çok etkilenmesi beklenen grup. Birleşmiş Milletlerin verilerine göre; dünyada savaş sebebiyle yerini yurdunu terk etmek zorunda kalmış 70 milyon insan var. Bu kişilerin COVID-19 salgınından çok daha fazla etkilenmesi bekleniyor. Birçoğu kalabalık kamplarda, hijyenik olmayan ortamlarda yaşamlarını sürdürüyor. Özellikle İdlib’de savaştan dolayı çoğu birden çok kez yerinden edilmiş milyonlarca insanın sağlık hizmetlerine erişimi yok denecek kadar az. Hem test hem tedavi olanakları sınırlı. Yetersiz sağlık hizmeti kapasitesi salgının bu bölgeye sıçraması ile insani krizin daha da derinleşmesine yol açabilir. Salgından kaçmak isteyen mülteciler daha tehlikeli rotalar kullanarak güvenli yerlere göç etmeyi deneyebilir. Bu da salgının kontrolünü zorlaştırabilir. Sahada sağlık alanında mültecilere/yerinden edilmiş kişilere destek sunan insani yardım kuruluşları da hastalığın çalışanlarına bulaşmasından endişelendiği için daha çekimser davranabiliyor. Bu da önümüzdeki dönemde sağlık hizmetlerine erişimi daha da zorlaştıran unsurlardan biri olabilir.

COVID-19 kriziyle birlikte Ankara’nın AB’den mülteciler ve yerinden edilmiş kişiler için beklediği mali yardımlar çok daha acil hâle geldi. Ancak, hem AB’nin sınırları açma kararı karşısında taviz verme isteksizliği hem de COVID-19’un AB ülkelerinde yol açtığı derin kriz ve ekonomik belirsizlikler kısa vadede bu konuda somut adım atılmasını zorlaştırıyor.

Peki Ne Yapılabilir?

Ankara ve AB arasındaki ilişkilerin olumsuz seyri on yılı aşkın süredir devam ediyor. Son dönemde iki taraf arasındaki gerginliği artıran yeni birtakım gelişmeler yaşandı. Bunlardan en önemlileri:

  • Ankara’nın PKK/YPG’ye karşı mücadelesinde aldığı ve AB’nin orantısız olarak nitelendirdiği önlemler;
     
  • Türkiye’nin Libya’daki Ulusal Mutabakat Hükümeti’ni General Halife Hafter’in liderliğindeki Libya Ulusal Ordusu’nun saldırısına karşı korumak üzere asker gönderme kararına Fransa başta olmak üzere bazı AB ülkelerinden gelen tepkiler;
     
  • Uluslararası tanınırlığı olan Kıbrıs Cumhuriyeti’nin (Türkiye, “Güney Kıbrıs Rum Yönetimi” olarak tanımaktadır) Batılı şirketlere verdiği lisanslarla Doğu Akdeniz’de hidrokarbon çıkarma çalışmalarına cevap olarak, Türk deniz kuvvetlerinin korumasında sondaj gemileriyle Kıbrıs yakınlarındaki sularda arama çalışmalarına başlaması ve AB’nin sınırlı yaptırım kararı.
     

Farklı sahalarda AB ve Türkiye arasındaki gerilimler devam ederken ilişkilerin kısa vadede yeni yapıcı bir rotaya girmesini beklemek gerçekçi olmaz. Hâlihazırda Türkiye’deki Suriyeli mülteciler ve İdlib’de yerinden edilmiş siviller konusundaki işbirliğini devam ettirmek hem AB hem de Türkiye’nin çıkarına. AB-Türkiye arasında Mart 2016 mülteci mutabakatının güncellenmesi ve AB’nin yardıma muhtaç milyonlarca insana daha fazla kaynak aktarması COVID-19 salgını ile birlikte daha da acil hâle geldi. Bu kriz döneminde AB-Türkiye arasındaki işbirliğini ayakta tutmak için şu alanlarda adımlar atılabilir:

  • Özellikle İdlib’de yerinden edilmiş milyonlarca sivil ve Yunan adalarında bekleyen 40 bin civarındaki göçmenin sağlığı için daha fazla COVID-19 bağlantılı fon aktarılması (test merkezleri ve kitleri, nakil araçları, uzman personel vs. için) önemli.
     
  • İdlib’de milyonlarca kişi zor ve kalabalık koşullarda Türkiye sınırına yakın kamplarda yaşamlarını sürdürmek zorunda. İdlib’de çalışan Türkiyeli ve uluslararası STK’lara COVID-19 önlemlerini genişletebilmeleri için daha fazla fon aktarılabilir. Özellikle yeterli sayıda test kitinin bölgeye ulaşmasında ciddi sıkıntılar mevcut.
     
  • Yunan makamları Mart sonu itibarıyla yardım kuruluşları da dahil olmak üzere Yunan adalarındaki göçmen kamplarına giriş çıkışları COVID-19 sebebiyle durdurdu. Bu da birçok kişiyi salgına karşı daha dayanıksız hâle getirdi. Adalardaki göçmenlerin güvenli şekilde ana karada hijyenik karantina merkezlerine nakledilmesi için AB’nin Yunan makamlarına destek sunması önemli. Hâl böyleyken, Ankara Ege Denizi’nde kaçak göçmen geçişini azaltmak için önemlerini azami düzeye çıkarmalı. Mart sonunda Ankara’nın Pazarkule sınır kapısından Yunanistan’a geçmeyi bekleyen 5 bin 800 göçmeni “geri gönderme merkezlerine” naklettiğini açıklaması olumlu. Bu merkezlerde virüsün yayılmaması için sağlık önlemleri üst düzeye çıkarılmalı.
     
  • Çoğu kayıtdışı ekonomide çalışan Türkiye’deki milyonlarca Suriyeli, COVID-19 salgınından daha fazla etkilenebilir. Salgın sağlık hizmetlerine erişimi daha sınırlı olan mülteciler arasında daha hızlı yayılabilir. Bunun için Türkiye’deki Suriyeli mülteciler ve Türk vatandaşlarının da faydalandığı Sağlık Bakanlığı ile yürütülen SIHHAT projesine hızlı ek finansman sağlanması düşünülebilir ve sağlık alanında çalışan STK’lara daha fazla fon aktarılabilir. Salgının ekonomik sonuçlarından da en başta hâlihazırda hassas durumda olan mültecilerin etkileneceği düşünüldüğünde, bu alandaki insani yardımın artırılması için daha fazla uluslararası fona ihtiyaç var.
     
  • AB, Suriyeli mültecilere aktarılan 6 milyar Avroluk fonun devamı için yeni finansman taahhüdünde bulunabilir ve yük paylaşımı konusunda samimi adımlar atmaya açık olduğunu gösterebilir. Ankara’nın talep edeceği miktarın AB tarafından hangi oranda karşılanıp karşılanamayacağı belirleyici olacaktır.

 

Yazının devamı için tıklayın.